چطور چربی بدن‌مان اندازه‌ بگیریم؟

خیلی از ما از بقیه می شنویم که چاق شده ایم یا موقع نگاه در آینه احساس می کنیم وزن مون اضافه شده. اما راهی عینی هست که به این سوال جواب داد.

اندازه گیری وزن بدن به شکل قدیمی گر چه هنوزم ملاک خوبیه، اما این وزن کل شامل استخون ها، عضلات، اندام های داخلی، موهاست و نه فقط چربی بدن.

زیاد شدن وزن weight-gain

بهترین و دقیق ترین راه واسه اندازه گیری چربی بدن اینه که در آب غوطه ور شید. فرق میان وزن شما در آب و وزن عادی شما واسه محاسبه تراکم بدن به کار می رود، و از روی اندازه گیری تراکم بدن می توان چربی بدن رو اندازه گیری کرد. اما تعداد بسیار کمی از ما امکان اینجور کاری رو دارن.

راه های ساده تری هم واسه اندازه گیری چربی بدن هست، مانند اندازه گیری مقاومت بیوالکتریک، اندازه گیری چین پوستی با

با کولیس، جذب سنجی انرژی دوگانه با اشعه ایکس (همون تکنولوژی که واسه اندازه گیری تراکم استخون به کار می رود).

در بعضی از سالن های ورزشی بعضی از این امکانات کم کم در اختیار مراجعه کنندگان قرار می گیرد. اما این روش ها هم هرچند ممکنه کنجکاوی شما رو ارضا کنن،واسه استفاده عادی نه لازم و نه عملی هستن.

اینطوری باید به گزینه های عادی تر روی بیارید. بسیاری افراد حالا با محاسبه ملاک توده بدنی آشنا هستن. اندازه گیری دور کمر هم به عنوان معیاری واسه چاقی طرفداران بیشتری پیدا کرده، چون که چربی درون شکم فعال ترین چربی بدن در سوخت و ساز و زیانبارترین اوناس. و اندازه گیری دور کمر به دور باسن دوباره روش زوم شده، چون که بررسی ها نشون میدن، چربی زیرپوستی ممکنه منافعی هم داشته باشه.

واسه اندازه گیری اندازه چربی بودن خود به این سه روش به این اصول راهنما توجه کنین:

شاخص توده بدنی

شاخص توده بدنی یا BMI رو نشونه حیاتی پنجم (پس از درجه گرما، سرعت تنفس، و فشار خون) نامیده ان. واسه اندازه گیری شاخص توده بدنی تون باید وزن تون رو کیلوگرم اندازه بگیرین و اون رو بر مجذور (توان دوی) قد تون به متر تقسیم کنین. البته تنها کمی از افراد این محاسبه رو خودشون انجام میدن. صدها سایت روی اینترنت هست که با دادن رقم قد و وزن تون، این شاخص رو واسه تون محاسبه می کنه.

BMI در واقع به شما می گوید به ازای هر سانتی متر قدتون چند گرم وزن رو حمل می کنین، هر چی وزن بیشتری در ارتفاع قد کمتری متمرکز شده باشه، به معنی اون هستش که BMI شما بالاتره، و هر چی وزن بیشتری در طول ارتفاع قد بیشتری گسترده شده باشه، BMI شما پایین تره.

BMI به مقاصد مختلفی مورد استفاده قرار می گیرد. قد و وزن رو خیلی راحت می توان اندازه گیری کرد. در بیشتر افراد اندازه شاخص توده بدنی به طور معقولی با اندازه چربی کلی بدن متناسبه. و شاید مهمتر اینکه این شاخص، ملاک خوبی واسه آزمایش خطرات بهداشتی به وجود اومده بوسیله اضافه وزنه، به عنوان یه قانون هر چی BMI شما بالاتر می رود، مرگ و میر به وجود اومده بوسیله مریضی های قلبی-عروقی (حمله قلبی و سکته مغزی) و هم مرگ و میر کلی بالا می رود.

محققان هم اینکه فهمیده ان که اندازه بالاتر BMI با اندازه بالاتر فشار خون، اندازه پایین تر کلسترول خوب یا HDL و بقیه شاخص های نشون دهنده وضع بد سلامتی همراهی داره.

اما BMI تنها اطلاعاتی در مورد وزن فرد رو که نسبت به قد اون اصلاح شده، رو در خود داره. این شاخص میان وزن به وجود اومده بوسیله عضلات و استخون (توده بدنی خالی از چربی) و چربی فرقی نمی گذارد. در بررسی های روی تعداد خیلی از افراد، این مشکلی ایجاد نمی کنه.

اما به کار گیری BMI در سطح فردی به عنوان معیاری واسه اندازه چربی بدن ممکنه در سطح فردی به کار گیری این شاخص گمراه کننده هم باشه. اگه شما شخصی بسیار عضلانی باشین، ممکنه BMI بالایی داشته باشین، اما این بالا بودن ربطی به چربی زیاد بدن شما نداره.

مشکل شایع تر با افزایش سن پیش میاد، که عضلات و استخون های ما تحلیل می روند، پس داشتن BMI ثابت با افزایش سن در واقع ممکنه به معنی اضافه شدن بافت چربی باشه. BMI هم اینکه در مورد نوع چربی بدن – چربی شکمی که بسیار بدتر از چربی زیرپوستیه- چیزی به شما نمی گوید، و این همه کمبود اساسی به حساب میاد.

یه مشکل دیگه رده بندیی بر مبنای BMI به صورت گروه های جدا از هم صورت و مقطعی صورت می گیرد. به این معنا که آدمایی که مقطعی انجام می شه. آدمایی که BMI اونا ۲۵ تا ۲۹.۹ه دارای اضافه وزن و آدمایی که این شاخص در اونا ۳۰ یا بالاتره چاق حساب می شن. اما خطر به وجود اومده بوسیله اضافه وزن به صورت کم کم افزایش می یابد تا اینکه تفاوت مشخصی بین این رده ها وجود داشته باشه.

از طرف دیگه اندازه طبیعی تعیین شده واسه همه گروه های نژادی برابر و ۲۵ تا ۲۹.۹ه. اما مثلا محققان فهمیده ان که آسیایی ها در BMI پایین تری نسبت به سفیدپوستان در خطر مریضی های قلبی-عروقی قرار می گیرند، پس حد اضافه وزن در آسیایی ها ممکنه به جای BMI 25 ، از BMI 23 شروع شه.

دور کمر

دور کمر از دیدگاه متفاوتی چاقی رو آزمایش می کنه: با این اندازه گیری دیگه وزن کل بدن مطرح نیس، بلکه چربی فعال از دید سوخت و ساز و زیانباری که در دور و بر اندام های درون شکم جمع می شه ، آزمایش می شه.

اندازه گیری دور کمر نسبت به BMI شاخص بهتری واسه پیش بینی خطر دچار شدن به دیابته و به همون اندازه BMI شاخص خوبی واسه پیش بینی خطر مریضی قلبیه. پس با اندازه گیری دور کمر می توان گروه قابل توجهی رو که BMI اونا در محدوده سالم قرار می گیرد (۱۸.۵ تا ۲۴.۹)، اما دور کمر بالا اونا رو در برابر دیابت و مریضی قلبی قرار می دهد، تشخیص داد. پس اندازه گیری BMI و دور کمر همراه با هم باید واسه اندازه گیری موفقیت افراد دارای اضافه وزن یا چاق به کار رود.

با این وجود، بر خلاف BMI هنوز اندازه گیری دور کمر به بخش معمولی از مراقبت پزشکی بدل نشده.

خیلی از ما فکر می کنیم باریک ترین بخش در میان تنه ماست، و اون رو اندازه می گیریم. اما انجمن قلب آمریکا می گوید اندازه گیری دور کمر باید درست در بالای ناف انجام شه، و خیلی از محققان هم نوک استخون لگن (ستیغ ایلیاک) رو تقریبا در سطح ناف قرار می گیرد، ملاک قرار میدن. هم اینکه بعضی سطحی که درست در زیر پایین ترین دنده قرار می گیرد، یا فاصله میانی این دنده و راس استخون لگن رو ملاک قرار می دهد.

در کل اندازه گیری در سطح ناف طرفداران بیشتری داره، ولی هنوز اجماعی در این مورد به وجود نیامده. این نبود قطعیت در مورد محل اندازه گیری دور کمر مانع اندازه گیری روتین دور کمر در مراقبت های پزشکی شده.

تعریف دور کمر زیادتر از اندازه بزرگ هم به تجدید نظر نیاز داره. الان حد فاصل ۱۰۲ سانتی متر واسه مردان و ۸۸ سانتی متر واسه زنان قرار داده شده. کارشناسان این ارقام رو بر مبنای یه بررسی تک انجام شده در اسکاتلند در سال های پیش تعیین کرده بودن.

اما بررسی های گذشته نشون داده که بهتره این حد فاصل دور کمر طبیعی و بزرگ واسه تا حد ۹۵ سانتی متر پایین آورده شه، چون که بررسی ها نشون دهنده اون بود رابطه قوی میان اندازه بالاتر از این حد دور کمر و دیابته. بعضی از کارشناسان حتی فکر می کنند می توان این عدد رو باید پایین تر آورد و به ۸۸.۹ سانتی متر واسه مردان و ۸۳.۸ واسه زنان پایین آورد. یه پیشنهاد دیگه هم اینه که به جای تعیین یه حد فاصل واحد واسه دور کمر، طبق BMI های جورواجور حدفاصل های زیادی واسه دور کمر طبیعی و عجیب تعیین شه.

(در تحقیقی که پژوهشکده غدد درون ریز و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انجام داده واسه هر دوی زنان و مردان حد طبیعی دور کمر ۹۴.۵ سانتی متر تعیین کرد. اجلاس کشوری واسه تعیین شاخص های چاقی مرکزی هم که از محققین، کارشناسان، مسئولین وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و انجمن های علمی در مهر ۱۳۸۸ تشکیل شد، اندازه دور کمر مردان و زنان ایرونی سی سال و بالاتر رو به توضیح زیر تعریف کرد:

– اگه دور کمر ۹۰ سانتیمتر یا بالاتر باشه، باید اقدامات پیشگیری از مریضی های غیرواگیر شروع شه.

– اگه دور کمر ۹۵ سانتیمتر یا بیشتر باشه، باید اقدامات جدی واسه کاهش اون به عمل آید.)

نسبت دور کمر به دور باسن

نسبت دور کمر به دور باسن (WHR) با یه محاسبه ساده به دست میاد: تقسیم کردن اندازه دور کمر بر اندازه دور باسن.

دور کمر کوچیکتری که با دور باسن بزرگتری همراه باشه، عدد کوچیکتری رو نسبت به دور کمر بزرگ با دور باسن کوچیک به دست می دهد. هر چی این نسبت کمتر باشه، از دید سلامتی بهتره. به یاد تصاویری بیفتید که بدن های گلابی شکل رو با بدن های سیب شکل مورد مقایسه قرار میدن، و بدن های گلابی شکل رو سالم تر از بدن های سیب شکل می دانند. نسبت کمتر WHR با بدن های گلای شکل و نسبت بالا WHR با بدن های سیب شکل همراهی داره.

اندازه گیری دور کمر واسه WHR معمولا در باریک ترین بخش میان تنه انجام می شه. اندازه گیری دور باسن هم در پهن ترین قطر دور باسن انجام می شه. واسه زنان خطر مریضی قلبی، سکته مغزی و بقیه مشکلات بهداشتی با بالا رفتن این نسبت از ۰.۸۵ افایش می یابد، پس حد فاصل نسبت خوب و بد رو در اون قرار میدن. واسه مردان حد فاصل نسبت طبیعی و عجیب رو در حدود ۰.۹ قرار میدن.

هرچند ممکنه اندازه گیری دور کمر واسه آزمایش چربی شکمی WHR ساده تر و به همون اندازه دقیق باشه. اما یه بررسی در سال ۲۰۰۷ در انگلیس نشون داد که این نسبت رابطه بیشتری با پیش بینی خطر مریضی قلبی داره تا اندازه گیری ساده دور کمر.

دور کمر ملاک غیرمستقیم از چربی شکمی و دور باسن ملاک غیرمستقیمی از چربی زیرپوستیه. کلا می توان چربی شکمی رو چربی بد و چربی زیرپوستی رو چربی خوب نامید و WHR راهی ساده واسه تعیین نسبت این دو نوع چربیه.

به طور نظری چربی زیرپوستی جاییه که انرژی اضافی بدن در اون سوخته می شه، اما وقتی اندازه انرژی دریافتی از حد ظرفیت اون خارج شه، چربی به شکلی ناسالم به صورت چربی شکمی و رگه های چربی در کبد، عضلات و بقیه اندام ها رسوب می کنه.

بررس ها نشون داده ان که افزایش چربی زیرپوستی با بهبود حساسیت به انسولین و کاهش خطر دچار شدن به دیابت نوع ۲ همراه س. و در مقابل وقتی چربی های درون شکم کاهش پیدا می کنن، کنترل قند خون بهتر انجام می گیرد.

اینطوری لیپوساکشن که تنها چربی زیرپوستی رو از بدن خارج می کنه، در بهبود سوخت و ساز بدن نقشی نداره.

جمع آوری : آلامتو

به نقل از : همشهری آنلاین

چیجوری سلامت روحی خود رو افزایش بدیم؟

چیجوری با انگیزه کار کنیم؟

بازنشر دیابت امتحان چاقی فشار خون همشهری آنلاین

Related articles

چرا فقیر هستیم و چگونه پولدار شویم؟

فقیر متولد شدن دست شما نیس اما اینکه فقیر زندگی کنین به طور کاملً انتخاب شماس و اگه از این وضعیت رضایت ندارین باید فکری واسه حل اون بکنین. به گزارش آلامتو به نقل از ماهنامه معیشت؛ نبود توانایی در مدیریت پولی و مالی مشکل اساسی خیلی از خونواده ها هستش. چرخه نادرست اقتصادی، هزینه […]

Learn More

چند نفر تاکنون فیلم موهن را دیده اند

گوگل به بهونه آزادی بیان اعلام کرد حاضر به حذف فیلم موهن به ساحت پیامبر اسلام (ص) از پایگاه اینترنتی یوتیوب نیس. شبکه تلویزیونی فرانس ۲۴ گزارش داد: به دنبال درخواست کاخ سفید مبنی بر حذف فیلم ضد اسلامی از یوتیوب، گوگل با تکیه بر آزادی بیان اعلام کرد، این فیلم که جهان اسلام رو […]

Learn More

چراغ‌ قرمزهای جاده ی زندگی مشترک

حتماً شنیده اید که خیلی از کتب و مقالات به خانوم ها پیشنهاد می کنن که همسرشون رو دست کم نگیرند، اون رو نادان تصور نکنن و فکر نکنن می تونن همسرشون رو گول بزنن و از انجام بعضی رفتارها و گفتن بعضی حرف ها جلوی اون دوری کنن! اما به چه دلیل؟ واقعا خانوم […]

Learn More

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *