اکتبر 20, 2020

تن انگاره و نارضایتی از بدن

در ادامه این فصل، ضمن آشنایی با مدل پیشنهادی تیلور و همکارانش به مرور بعضی از عوامل تأثیرگذار بر تن انگاره و نارضایتی از بدن ادامه می دیم.

شکل ۵-۲  مدل تیلور و همکاران از عوامل تأثیرگذار بر تن انگاره و نارضایتی از بدن

 

عوامل داخلی:عزت نفسعواطف منفی

 

عوامل زیستی:تن، جنسیت، وزن، بلوغ و نژاد
عوامل بین فردی:فشار همسن وسالان،نگرشهای منفی والدین

و تمسخر

 

 

اقتصاد

عوامل محیطی و فرهنگی:تاثیر رسانه ها، ملاکهای لاغری و عضلانی بودن ووضعیت اقتصادی- اجتماعی
تن انگاره(نارضایتی از بدن)

عوامل زیستی:

این دسته از عوامل شامل خصوصیات مختلفی هستن که بعضی از اونا مثل سن، جنسیت و نژاد ثبات دارن و یه سری های دیگه مثل شاخص توده بدنی می تونن متغیر باشن.

جنسیت:

بررسیا نشون میدن که جنسیت در طول عمر افراد دلیلی تأثیرگذار بر تن انگاره و نارضایتی از بدنه. دلایل نشون دهنده اون هستش که زنان در همه سنین و تقریبا” همه جوامع انسانی احساسات منفی تری نسبت به بدنشون در مقایسه با مردان دارن (اتا، لودن ولالی[۱]،۲۰۰۷) و ناخوشنودیشان از بدنشون بیشتره (چوت[۲]، ۲۰۰۷؛ ورتایم، پاکستون و بلانی، ۲۰۰۹). گروگن (۲۰۰۸) نارضایتی زنان از بدنشون رو در دنیای امروز ناخوشنودیی بهنجار تلقی می کنه. هم اینکه تحقیقات انجام شده نشون میدن که دختران در مقابل فشارهای اجتماعی- فرهنگی واسه زیبایی آسیب پذیرتر از پسران هستن که همین امر منتهی به افزایش خطر اختلالهای خوردن در اونا می شه.

گزارش شده که زنان احتمال بیشتری داره که خودشون رو دارای اضافه وزن بفهمن و در نتیجه در اونا نارضایتی از بدن و رفتارای معطوف به کاهش وزن بیشتره(مک کبی، ریکاردلی، ملور و بال[۳]، ۲۰۰۵). از طرف دیگه درک وزن پایین در مردان بیشتره. از دید تن انگاره رویایی زنان، طرح رویایی لاغرتری رو بهتر می دونن(الگوی بدنی رویایی باربی شکل )؛ در حالی که مردان میخوان عضلانی تر و چهارشانه تر( بیل شکل) باشن(ورتایم، پاکستون و بلانی،۲۰۰۹، ویلکش و وید[۴]  ،۲۰۰۹ ).

چاقی

بعضی از تحقیقات نشون میدن که زنان بدنشون رو شامل چند بخش جداگونه در نظر می گیرن، در حالی که مردان بدنشون رو به عنوان یه کل در نظر میارن. هم اینکه بررسیا نشون دادن که زنان جوون ملاکهای زیبایی رو غیرقابل رسیدن میدونن، اما مردان رسیدن به الگوی عضلانی مردونه رو قابل دسترسی می دونن. بعضی از تحقیقات هم نشون دهنده فرق دیدگاه و نگاه زنان و مردان نسبت به غذا و خوردنه. معمولاً مردان خوردنی و خوردن رو لذت بخش آزمایش می کنن، در حالی که زنان درباره خوردن به دلیل فشار اجتماعی واسه لاغر بودن، نگرانی دارن و ارزشی که واسه تغذیه قائل هستن، به واسطه اثر اون در سلامتیه (ویلکش و  واید،۲۰۰۹).

سن:

رشد تن انگاره مؤلفه ای مهم از مؤلفه های جور واجور روند رشده و بررسی نشون میده که در سیر رشد فرد دچار فراز و نشیبایی می شه. احساسهای منفی نسبت به بدن از همون اوان کودکی می تونن شروع به رشد کنن و با ورود به دوران بلوغ و نوجوونی اهمیت وتسلط بیشتری پیدا کنن (وایزمن، موسیمن و آهرنز[۵]، ۱۹۹۲).

در دوران بلوغ رسیدن به محبوبیت و جذابیت به واسطه روند مقایسه اجتماعی اهمیت بیشتری پیدا میکنه و کسائی که نمی تونن به این اهداف برسن، ناتوانی شون می تونه منتهی به آزمایش منفی از خودمون و نارضایتی از بدن شه(دوهنت و تیگمن، ۲۰۰۶). نوجوانان نسبت به اثر رسانه ها هم آسیب پذیرتر هستن. چون فکر می کنن که رسانه ها منبع با اهمیتی هستن، اما با این وجود نمی دونن که چیجوری پیامهای این مراجع مهم رو آزمایش کنن(کتر، روهور و لوندری[۶]،۲۰۰۶).

بنا به یافته های ریکاردلی و مک کوبی (به نقل از بلک بیکر، اسمیت و کیائو، ۲۰۰۸) کودکان از خونواده ، معلمان، دوستان و رسانه های گروهی حتی قبل از جوونی می آموزندکه چاقی خوب نیس و تناسب اندام یا لاغری خوبه.

بعضی از تحقیقات نشون دادن که کودکان ۷ تا ۱۱ ساله همسن و سالان چاق خود رو مورد انتقاد قرار میدن و کودکان چاق در میان دوستانشون محبوبیت کمتری دارن، کمتر مورد علاقه والدین هستن و در مدرسه ضعیف تر عمل میکنن (اتا، لودن، و لالی،۲۰۰۷).

در دوره نوجوونی، بلوغ به نوبه خود با تغییرات بدنی همراه س که نوجوون رو نسبت به نقشه های جنسی زنونه و مردونه بیشتر از قبل حساس می کنه و اینطوری تن انگاره در هر دو جنس رو تحت اثر قرار میده(کتر، روهور و لندری، ۲۰۰۶؛ استیس، مارتی، اسپور، پرسنل و شاو[۷] ،۲۰۰۸؛ هینیکه و پاکستون[۸]،۲۰۰۷). مطالعه ای که در نمونه ای از جمعیت استرالیایی انجام شده، نشون میدن که بلوغ اثر مستقیمی بر تن انگاره و نارضایتی از بدن مخصوصا در دختران داره(پاکستون و همکاران، ۲۰۰۵).

یافته های حاصل از ۱۹۹۷ بررسی مربوط به تن انگاره نشون میده که نارضایتی از بدن در بین زنان ۲۰ تا ۲۹ ساله به بالاترین درجه خود می رسه، در حالی که در مردان بالاترین درجه نارضایتی از بدن مربوط به سنین ۳۰ تا ۵۰ سالگیه(اتا، لودن و لالی، ۲۰۰۷).

بیشترین اندازه نارضایتی از بدن در زنان و مردان مربوط به سن ۲۰ سالگیه و با افزایش سن هرچند نارضایتی از بدن و نگرانی درباره اون از بین نمی ره، اما با افزایش سن رو به کاهش میذاره و همین امر دلیل تغیر الگوی بدن رویایی و کاهش رفتارای بررسی بدن در سالهای بعدی می شه(چوت، ۲۰۰۶).

Aeta, Lodan & Laly-[1]

Chout-[2]

Mac  Kobey, Richardelly, Melore & Ball-[3]

Wilkash & Wide -[4]

Wisman, Mosiman & Aharner-[5]

Kater, Rohwer & Londry-[6]

Staice, Marty, Spour, Persnell & Show-[7]

Heinkeh & Paxton-[

View all posts by →